فارسی یا لاری؟
یک سوال:
نسل آینده در خانه و اجتماع خودمان به کدام زبان یا گویش سخن می گوید؟
فارسی یا لاری؟
حتما شما هم مشاهده کرده اید که بعضی از خانواده های لارستانی بچه هایشان را از کودکی فارسی زبان بار می آورند. آن هم به چند دلیل:
یکی اینکه به قول خودشان ای جوری کلاسش بیشتر است!!
و دیگر اینکه در آینده بچه هایشان هنگام ورود به جامعه می توانند راحت تر یا با مهارت بیشتر فارسی صحبت کنند و این امر به پیشرفت و موفقیت آنها کمک بزرگی می کند!!
ابتدا برای روشن شدن موضوع از دو مثال کمک می گیریم: شاید شما هم مراسم چند وقت پیش معرفی "چهره های ماندگار" که از شبکه دوم سیما پخش شد را دیده باشید. حضور چهره های استثنایی و دانشمندان ایرانی در این مراسم بسیار جالب بود. چهره های جهانی و مشهوری که هر کدامشان در رشته تحصیلی خودشان بهترین های دنیا بودند.
جناب پروفسور مجید سمیعی(فوق تخصص مغز و اعصاب و رئیس انجمن مغز و اعصاب دنیا، ساکن آلمان، متولد تهران) کسی که سالهاست در خارج از ایران به زبانهای غیر فارسی صحبت کرده اند اما چه زیبا و با اصالت به زبان مادری سخن راندند و هرگز از اعلام ایرانی بودن خود ابایی نداشتند.
هستند کسانی که با چند سال زندگی در خارج از مرزها یا با کسب مدرک در زمینه ای خاص به راحتی تمام فرهنگ، هویت و زبان خود را به بهانه ی ترقی و پیشرفت فراموش می کنند و هنگام سخنرانی به زبان فارسی با استفاده بیش از حد از کلمات و لغات بیگانه بارها مورد انتقاد بزرگان و اندیشمندان و فرهنگ شناسان قرار گرفته اند.
یا جناب دکتر منصور نیکخواه بهرامی (دکترای مکانیک، اهل دهستانی دور افتاده، ساکن کلان شهر تهران) هنگام سخنرانی چقدر راحت با همان لهجه ی محلی خودشان در میان جمع اندیشمندان سخنانشان را ایراد نمودند. و ده ها مثال دیگر از فرهیختگان و نوابغ روستایی و شهری که هنوز به فرهنگ و هویت و رسوم صحیح خویش پایبندند.
سوال اینجاست که چه کسی می تواند این بزرگواران را بی کلاس و عقب مانده تلقی کند؟
کدام انسان عاقلی می تواند بر صراحت لهجه کسی ایراد بگیرد؟ مگر کسی می تواند به زبانها و گویشها و لهجه های مختلفی مثل: اصفهانی، یزدی، شیرازی، گیلکی، بلوچی، کردی، لری و لاری ایراد بگیرد؟
چه کسی می تواند ادعا کند سخن گفتن به لهجه یا گویش محلی مانع پیشرفت و ترقی است؟ و کدام انسان با شخصیتی حاضر است فرهنگ، هویت و زادگاه خویش را به راحتی فراموش نماید؟
به نظر شما چرا در بیشتر دانشگاه ها و مراکز علمی دنیا رشته های زبان شناسی و بررسی زبانها و گویشهای محلی برای جلوگیری از نابودی آنها به وجود آمده است؟ و ده ها چرای دیگر...
خوشبختانه آنقدر استفاده از زبان فارسی در مدارس، فیلم ها، صدا و سیما، کتاب ها، سخنرانی ها و ... متداول شده است که دیگر از بدیهیات است که بچه ها می توانند بدون هیچ مشکلی به زبان فارسی صحبت نمایند، حتی بدون داشتن لهجه.
تجربه نشان داده که برای فارسی صحبت کردن هیچ نیازی به فراموشی و بی اعتنایی به زبان یا گویش محلی و فرهنگ خویش نداریم و تمامی پیشرفت ها به شعور و تلاش و تفکر و پشتکار انسان وابسته است. اگر بخواهیم بهترین ها را در هر زمینه ای و در هر جای دنیا مورد بررسی قرار دهیم، می بینیم که بسیاری از آنها زاده ی شهرهای کوچک یا روستاها و دهات دور افتاده هستند که تمامی موفقیت هایشان را با تلاش و همت و صبر بدست آورده اندو همگی هرگز حاضر نشده اند زبان و گویش و لهجه خویش را فراموش کنند. پس به راحتی می توان به این نکته پی برد که پیشرفت و بهترین شدن هیچ ربطی به فراموشی زبان و فرهنگ ها ندارد.
پس خوب است ما لارستانی ها بدون هیچ نگرانی به همان گویش اصیل خودمان و گویشی که از محدود بازمانده های ایران قدیم است با افتخار تمام سخن گوییم و پیشرفت و ترقی را در تربیت صحیح و فراهم نمودن امکانات و حمایت های مادی و معنوی از فرزندانمان بدانیم نه به جنبه های غیر ضروری مثل فراموشی و بی اعتنایی به فرهنگ و زبان و گویش خویش.
پس بیاید گویش زیبای خودمان را حفظ کنیم و مانع از نابودی آن بشویم.
